Przodkowie rodziny Kępińskich

Ignacy Kępiński, urodzony w 1796 roku, to najstarszy przodek, którego autorowi udało się pewnie umieścić w drzewie rodziny. Jego żoną była Anna z domu Rogucka. To od niego prowadzi nieprzerwana linia aż do wnuków, dla których książka została napisana.

Danych z tego pokolenia jest niewiele — pochodzą z ksiąg metrykalnych i nagrobnych inskrypcji.

Piotr Kępiński, syn Ignacego i Anny, urodził się w 1842 roku, a zmarł 17 listopada 1890 roku. Jego żoną była Katarzyna z domu Prylewska. Z tego małżeństwa pochodziło liczne rodzeństwo, m.in. Apolonia, Antoni i Józef — ojciec Franciszka, założyciela gospodarstwa w Hucie Głodowskiej.

Józef Kępiński, syn Piotra i Katarzyny, urodził się w 1862 roku i zmarł w 1918 roku. W 1888 roku poślubił Franciszkę z domu Marcinkowską. To ich syn Franciszek wyruszył w 1911 roku za ocean, a po dziesięciu latach wrócił, by kupić gospodarstwo, wokół którego toczy się cała ta opowieść.

Franciszek Kępiński, syn Józefa i Franciszki z Marcinkowskich, urodził się 15 listopada 1890 roku w Mysłakowie. W 1911 roku, wkrótce po ślubie z Walerią, wypłynął okrętem do Stanów Zjednoczonych, zostawiając w domu ciężarną żonę. Po dziesięciu latach za oceanem para wróciła z oszczędnościami w dolarach i 16 stycznia 1922 roku, aktem notarialnym nr 277, kupiła gospodarstwo w Hucie Głodowskiej.

Kiedy w 1939 roku Niemcy zajęli gospodarstwo, dla Franciszka — chorującego na astmę — był to wstrząs. Oskarżony przez kogoś z sąsiadów o posiadanie broni, został w grudniu wyciągnięty chorym z łóżka i tak pobity, że całe ciało miał sine. Zmarł w Boże Narodzenie 1939 roku. Pozostał po nim pierścionek — jedna z najstarszych pamiątek rodziny.

Waleria Kępińska z domu Dombrowska, córka Walentego, urodziła się w 1889 roku. Wyszła za Franciszka 10 października 1911 roku w Skępem. Gdy mąż wyjechał do Ameryki, popłynęła za nim z małym dzieckiem — okręt płynął miesiąc, a listy sióstr niepokoiły ją o wierność męża. W Stanach urodziła czworo dzieci: Staśka, Stasię, Helenę i Henia; najmłodszy zmarł w drodze powrotnej w 1921 roku i spoczął na cmentarzu w Skępem.

Po śmierci Franciszka to Waleria utrzymała gospodarstwo i rodzinę w latach okupacji i powojennej biedy. Aktem notarialnym podzieliła później ziemię między dzieci. Zmarła w 1965 roku; jej pamięć o rodzinnych historiach przeszła dalej — do dzieci, wnuków i prawnuków.

Najstarsze z dzieci urodzonych w Stanach Zjednoczonych. Wyszła za Czesława Kłobukowskiego (1905–1952); z tej linii wywodzą się dalsze pokolenia rodziny, częściowo pozostające za granicą.

Syn urodzony w Stanach Zjednoczonych w 1916 roku. Po powrocie rodziny do Polski jako jedyny z rodzeństwa wrócił za ocean i tam ułożył sobie życie z żoną Anielą; mieli synów Stanisława i Ryszarda. Przez dziesięciolecia to on podtrzymywał kontakt amerykańskiej gałęzi rodziny z Hutą — listy, zdjęcia i odwiedziny opisane są w osobnym rozdziale książki. Dożył 99 lat.

Córka urodzona w Stanach Zjednoczonych w 1918 roku — jedno z czworga dzieci amerykańskiego okresu życia rodziny, zanim w 1921 roku Kępińscy wrócili do Polski.

Jan, zwany Jankiem, urodził się już w Polsce w 1923 roku — pierwszy z dzieci po powrocie rodziny z Ameryki. Jako szesnastolatek był świadkiem pobicia i śmierci ojca w 1939 roku; chciał sięgnąć po ukryty w starej wierzbie karabin, lecz powstrzymała go świadomość, że mogłoby to oznaczać wywózkę całej rodziny do obozu.

Po wojnie wrócił z wojska, w 1948 roku ożenił się z Teklą i przejął prowadzenie gospodarstwa. To wokół domu Tekli i Jana toczy się większość książki: trzej synowie, konie i bryczka, elektryfikacja wsi w 1963 roku, chleb pieczony raz na tydzień. Zmarł w 2005 roku.

Tekla poślubiła Jana w 1948 roku — do ślubu jechali tą samą bryczką, która do dziś stoi w stodole. Przez dziesięciolecia to ona prowadziła dom: nosiła masło i jajka siedem kilometrów pieszo na rynek do Lipna, piekła chleb we własnym piecu, gotowała pranie w wielkim kotle na drewnie. Matka trzech synów, wśród nich autora tej książki. Zmarła w 2010 roku i spoczywa obok męża na cmentarzu w Czarnem.